Opis
Materiał niebezpieczny staje się ładunkiem – towarem niebezpiecznym – w momencie jego przygotowania do wysyłki i przewozu. Od tej chwili podlega on szczególnym wymaganiom
organizacyjnym, technicznym i prawnym, których celem jest zapewnienie bezpieczeństwa ludzi, środowiska oraz mienia. Skala i znaczenie transportu towarów niebezpiecznych we współczesnej gospodarce powodują, że zagadnienia te stanowią istotny obszar zainteresowania nauk technicznych, w tym inżynierii bezpieczeństwa i bezpieczeństwa i higieny pracy.
Dane statystyczne Eurostatu wskazują, że w latach 2023-2024 w strukturze przewozów
towarów niebezpiecznych według klasyfikacji ADR dominowały niezmiennie trzy grupy ładunków. Największy udział w pracy przewozowej (wyrażonej w tonokilometrach –
tkm) miały ciecze łatwopalne (flammable liquids), stanowiące około 48,0% całkowitego wolumenu przewozów. Kolejną istotną grupę stanowiły gazy sprężone, skroplone i rozpuszczone pod ciśnieniem (około 15,8% tkm), a następnie substancje
żrące (corrosives), których udział wynosił około 12,4% tkm. Należy podkreślić, że ponad 76% przewożonych materiałów niebezpiecznych stanowią paliwa ciekłe, transportowane głównie w specjalistycznych cysternach drogowych.
Transport towarów niebezpiecznych regulowany jest rozbudowanym systemem przepisów prawnych, obejmujących zarówno regulacje krajowe, jak i międzynarodowe.
Zgodnie z Dyrektywą Rady 94/55/WE z 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących transportu drogowego towarów niebezpiecznych, towarami niebezpiecznymi są substancje i materiały, których przewóz
drogowy jest zabroniony lub dozwolony jedynie pod określonymi warunkami [65].
W praktyce transportowej o kwalifikacji prawnej substancji jako towaru niebezpiecznego
decyduje jej ujęcie w wykazie ONZ zawartym w załączniku A do Umowy ADR.
[frg. wstępu]
