Opis
Przedmiotem opracowania jest instytucja zażalenia na zarządzenie prokuratora, wydane
w postępowaniu przygotowawczym, o odmowie wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym, w sytuacji gdy wniosek składa obrońca wymienionego podmiotu. Autor analizuje sytuacje obrońcy oskarżonego w odniesieniu do posiadanych uprawnień procesowych, w sytuacji naruszenia przepisów materialnych przy orzekaniu w przedmiocie powyżej opisanym. Wykazano, że pomimo kategorycznego brzmienia norm prawnych możliwa jest decyzja negatywna, co powoduje, iż niezbędne jest dokonanie oceny istniejącego systemu odwoławczego. Po przedstawieniu ogólnych założeń zarówno natury konstytucyjnej, jak i faktycznej, dotyczących wprowadzenia regulacji odnośnie do ograniczenia prawa do prywatności i wolności komunikowania, przedstawiono główne zasady dotyczące możliwości uzyskania widzenia oraz komunikowania się przez tymczasowo aresztowanego z osobami trzecimi. Wykazano, jakie – w perspektywie historycznej – przesłanki ukształtowały obecnie
funkcjonujące instytucje. Zestawienie instytucji prawa do widzenia oraz możliwości korzystania
ze środków łączności przez tymczasowo aresztowanego – w zakresie procedury odwoławczej – było niezbędne z uwagi na przyjętą interpretację systemową.
[frg. tekstu]
