Opis
Dla Karola Wojtyły – Jana Pawła II już od początku jego posługi – najpierw jako prezbitera, a potem biskupa i kardynała, i w końcu biskupa Rzymu – wielką wartość stanowi człowiek. Dostrzegli to nie tylko filozofowie czy teologowie, lecz także pisał o tym literaturoznawca Jarosław Maciejewski, zauważając, że
Wojtyła […] akcentuje zawsze znaczenie „godności osoby ludzkiej” i przedstawia „integralną
wizję człowieka”, w jego jedyności, niepowtarzalności, podkreślając, że chodzi nie o człowieka abstrakcyjnego, ale rzeczywistego, nie o gatunek ludzki, ale o człowieka konkretnego, historycznego.
Istotę chrześcijańskiej kultury stanowi rozumienie człowieka jako osoby w jej niepowtarzalnej godności, wskazującej na jedyne w swoim rodzaju miejsca człowieka
wśród stworzeń. Tę prawdę o niepowtarzalnej osobowej godności człowieka przypomniał papież w Lublinie podczas trzeciej pielgrzymki do ojczyzny:
Człowiek też musi w imię prawdy o samym sobie przeciwstawić się dwojakiej pokusie: pokusie uczynienia prawdy o sobie poddaną swej wolności oraz pokusie uczynienia siebie poddanym światu rzeczy; musi się oprzeć zarówno pokusie samoubóstwienia, jak i pokusie samourzeczowienia. Wedle wyrażenia autora średniowiecznego: Positus est in medio homo: nec bestia — nec deus! [Człowiek jest położony pośrodku: ani zwierzę ani Bóg].
Papież, przywołując te słowa przypisywane św. Hugonowi od św. Wiktora, podkreśla niepowtarzalną godność człowieka, która jest też zaproszeniem do podejmowania takich decyzji, które jej nie przeczą. Człowiek zajmuje niepowtarzalne miejsce między światem Boskim a światem zwierzęcym, ale ludzka natura nie należy do żadnego z nich. Dlatego też wszelkie „ubóstwianie” lub – przeciwnie – „uzwierzęcanie”
człowieka – zdaniem współczesnych personalistów – jest deformacją wizji człowieka jako bytu osobowego.
[frg. wstępu]
